Archiwum NInA - menu szybkiego dostępu

Skip to content
Pokaż menu

Pogrom (materiały do filmu) - dom przy ulicy Planty 7/9 i cmentarz żydowski w Kielcach 23

Opis

Materiał roboczy do filmu dokumentalnego „Pogrom".
Wypowiedź anonimowej mieszkanki Kielc na temat polityki władz w stosunku do Kielecczyzny po pogromie kieleckim z dnia 4 lipca 1946 roku. Kobieta nie ujawnia swojej tożsamości, nie chce pokazać twarzy do kamery. Mówi o tym, iż na spotkaniach prywatnych, zebraniach służbowych i szkoleniach Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu-Leninizmu (WUML) mówiono w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, że zaniedbanie i zacofanie Kielecczyzny jest karą za pogrom kielecki. Był to rodzaj propagandy szeptanej. Kobieta stwierdza, iż mieszkańcy Kielecczyzny jeszcze nie potrafią mówić o pogromie, ale kobieta ma nadzieję, że kiedyś zaczną wyjawiać prawdę.
Zdjęcia filmowe plenerów kieleckich. Zbliżenie tablicy umieszczonej na domu przy ulicy Planty 7/9, wmurowanej ku pamięci 42 pomordowanych Żydów w pogromie kieleckim w dniu 4 lipca 1946 roku. Dziennikarz Krzysztof Kąkolewski stoi przed domem i opowiada o tym, jak w latach 80- tych XX wieku społeczeństwo Kielc składało kwiaty i paliło znicze przy tym budynku upamiętniając ofiary pogromu. Podobnie ludność robiła w czasie trwania stanu wojennego. Przyjeżdżał zawsze radiowóz i wywoził znicze i kwiaty, czasem rzucano to do rzeki.
Następnie Kąkolewski stoi przed wejściem na jedną z klatek schodowych budynku przy ulicy Planty 7/9 i wskazuje na zagadkę pogromu. Mianowicie z budynku tłum wybrał tylko jedną klatkę, na której dokonano pogromu na ludziach. Z drugiej klatki nikogo nie zabito, mimo, że tam też mieszkali Żydzi.
Kąkolewski prezentuje też frontową elewację budynku, która była pokryta śladami po kulach. Szybko wyremontowano tę stronę domu. Dziennikarz wskazuje, że strzały z okien mogły być prowokacją dla tłumu podczas pogromu. Ludzie myśleli, że to Żydzi strzelają, a najprawdopodobniej strzelały służby będące w domu.
Ekipa filmowa wchodzi z kamerą do środka budynku. Drzwi do jednego z mieszkań otwierają dwie starsze kobiety. Jedna z nich nie chce rozmawiać, tłumacząc się, że nie mieszkała tu podczas pogromu. Druga nie chce się wypowiadać, ponieważ udzielała już wielu wywiadów i ma z tego powodu nieprzyjemności. W dniu pogromu rano uciekła na ulicę Sienkiewicza i pozostała tam do wieczora, więc nie może opowiadać co działo się na miejscu pogromu.
Ekipa filmowa nagrywa zdjęcia filmowe klatki schodowej na ulicy Planty 7/9. Krzysztof Kąkolewski wskazuje na okna, z których wyrzucano Żydów oraz na drzwi, które zaplombowano i których nie pozwolono nawet otworzyć prokuratorowi, aby mógł zbadać dowody zbrodni.
Ekipa filmowa rozmawia z mężczyzną, który zeznaje, iż widział jak wyrzucano ludzi do wody podczas pogromu. Uważa, że zajścia z 4 lipca 1946 roku to była prowokacja.
W materiale filmowym pokazano zbliżenie bramy cmentarza żydowskiego w Kielcach, oraz ściany zbudowanej z macew. Zarejestrowano także wywiad z Władysławem Sikorą – woluntarystycznym opiekunem cmentarza, który opowiada o jego historii. Cmentarz żydowski miasta Kielce odrestaurowano w 1987 roku. Zostały na niego przywiezione z powrotem macewy, które wojsko wywiozło po pogromie kieleckim, rzekomo czyszcząc wtedy plac pod budowę ronda. Tylko niewiele z macew powróciło na cmentarz. Krzysztof Kąkolewski nazywa to pogromem kieleckim na zmarłych.

Szczegóły filmu

Informacje podstawowe

  • tytuł identyfikacyjny
    Pogrom (materiały do filmu) - dom przy ulicy Planty 7/9 i cmentarz żydowski w Kielcach 23
  • typ nagrania
    audio-wideo
  • czas trwania
    34'31"
  • tytuł oryginalny
    Pogrom (materiały do filmu) - dom przy ulicy Planty 7/9 i cmentarz żydowski w Kielcach 23
  • część
    23 / 52

Język

  • język oryginału
    pl
  • napisy
    brak
  • lektor
    brak

Informacje prawne

Miejsce wydarzenia

Twórcy

Uczestnicy i wykonawcy

Kontakt z archiwistą

Pole wymagane
Pole wymagane
Pole wymagane
Pole wymagane
+

Informacja o licencji

Brak pełnych praw do tego materiału.

Producentem jest Media Kontakt Sp. z o.o. 

Skontaktuj się z producentem, aby uzyskać prawa do materiału.